อัตราร้อยละ 0 ภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่ายและภาษีมูลค่าเพิ่ม กรณีชำระค่าสินค้าหรือค่าบริการด้วยเงินกู้ของธนาคารโลก

เรื่อง ภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่ายและภาษีมูลค่าเพิ่ม กรณีชำระค่าสินค้าหรือค่าบริการด้วยเงินกู้ของธนาคารโลก

ข้อเท็จจริง

สถาบัน A. เป็นหน่วยราชการในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ได้รับเงินตามโครงการเงินกู้

จากธนาคารโลก เพื่อใช้ในโครงการพัฒนาการผลิตกำลังคนสาขาช่างอุตสาหกรรมในวงเงิน

US$ 31,600,000 สถาบันฯ ตกลงซื้อสินค้าพร้อมติดตั้งจากบริษัทคู่สัญญาซึ่งเป็นบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมาย

ไทยกรณีหนึ่งและบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน (ไม่มีสาขาในประเทศไทย)

อีกกรณีหนึ่ง เมื่อบริษัทคู่สัญญาส่งสินค้าแล้ว สถาบันฯ จะทำเรื่องขอเบิกเงินกับธนาคารโลกและ

ธนาคารโลกจะจ่ายเงินเข้าบัญชีของบริษัทคู่สัญญาโดยตรงเป็นค่าสินค้าเป็นเงินสกุลดอลล่าร์สหรัฐอเมริกา

ส่วนค่าติดตั้งสถาบันฯ จ่ายจากเงินงบประมาณสมทบ

ในการตกลงซื้อขายสินค้าพร้อมติดตั้งจากบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายประเทศ

สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน ซึ่งมิใช่ผู้ประกอบการจดทะเบียน บริษัทคู่สัญญาดังกล่าวจะส่งเจ้าหน้าที่เข้ามา

ลงนามเซ็นสัญญาซื้อขายกับสถาบันฯ และอยู่ในประเทศไทยประมาณ 15 วัน จึงเดินทางกลับ และสถาบันฯ

เป็นผู้นำเข้าสินค้าด้วยตนเอง

จึงขอทราบแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับการหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ตามมาตรา 69 ทวิ แห่ง

ประมวลรัษฎากร และการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเมื่อมีการชำระค่าสินค้าให้บริษัทคู่สัญญาทั้งที่ตั้งขึ้นตาม

กฎหมายไทยหรือที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ นั้น

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

แนววินิจฉัย

กรณีที่สถาบันฯ จ่ายเงินค่าซื้อสินค้าพร้อมติดตั้งให้กับบริษัทคู่สัญญาถือเป็นเงินได้ ตามมาตรา

40 (8) แห่งประมวลรัษฎากร สถาบันฯ ซึ่งเป็นส่วนราชการในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อจ่ายเงิน

ค่าสินค้าพร้อมติดตั้งให้ปฏิบัติดังนี้

1. ภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย

(1) กรณีบริษัทคู่สัญญาเป็นบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายไทย บริษัทคู่สัญญามีหน้าที่ต้องเสีย

ภาษีเงินได้นิติบุคคล ตามมาตรา 66 แห่งประมวลรัษฎากร สถาบันฯ จึงมีหน้าที่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ

ที่จ่าย ในอัตราร้อยละ 1 ตามมาตรา 69 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร

กรณีที่ธนาคารโลกโอนเงินให้แก่บริษัทคู่สัญญาในประเทศไทยโดยตรงเป็นค่าสินค้าเป็น

เงินดอลล่าร์สหรัฐอเมริกา ให้บริษัทคู่สัญญาคำนวณจำนวนเงินภาษีที่สถาบันฯ ต้องหักและนำส่งเป็นหน่วย

เงินตราไทย โดยให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราตามอัตราอ้างอิง (อัตราขายถัวเฉลี่ย) ประจำวันที่

ธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศไว้ เป็นอัตราแลกเปลี่ยนในการคำนวณเงินตราต่างประเทศเป็น

เงินตราไทยของวันถัดไป ตามมาตรา 9 แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับข้อ 1 แห่ง

คำสั่งกรมสรรพากร ที่ ป.71/2541 ฯ ลงวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2541 แล้วให้บริษัทคู่สัญญานำ

เงินตราไทยในอัตราร้อยละ 1 ที่คำนวณได้มอบให้สถาบันฯเป็นค่าภาษีหัก ณ ที่จ่าย เพื่อสถาบันฯ นำส่ง

ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายใน 7 วัน นับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้ต่อไป

กรณีที่สถาบันฯ นำเงินงบประมาณสมทบจ่ายในส่วนค่าติดตั้งให้บริษัทคู่สัญญา สถาบันฯ มี

หน้าที่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 1 ของเงินที่จ่ายตามมาตรา 69 ทวิ แห่ง

ประมวลรัษฎากร เพื่อนำส่ง ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายใน 7 วันนับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่าย

เงินได้

(2) กรณีบริษัทคู่สัญญาเป็นบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายและมีถิ่นที่อยู่ในประเทศ

สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน (ไม่มีสาขาในประเทศไทย) หากบริษัทคู่สัญญาได้ขายสินค้าพร้อมติดตั้งโดยไม่

ผ่านทางสถานประกอบการถาวรในประเทศไทย บริษัทคู่สัญญาดังกล่าวไม่ต้องเสียภาษีเงินได้นิติบุคคลใน

ประเทศไทย ตามข้อ 5 และข้อ 7 วรรคหนึ่ง แห่งอนุสัญญาระหว่างราชอาณาจักรไทยกับ

สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อน และมาตรา 3 แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่

18) พ.ศ. 2505 สถาบันฯ ผู้จ่ายเงินได้จะไม่มีหน้าที่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย แต่อย่างใด

2. ภาษีมูลค่าเพิ่ม

(1) กรณีบริษัทคู่สัญญาเป็นบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายไทย และเป็นผู้ประกอบการ

จดทะเบียน การชำระค่าสินค้าด้วยเงินกู้จากธนาคารโลกเข้าลักษณะเป็นการชำระค่าสินค้าหรือค่าบริการ

ตามข้อ 1 ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 28)ฯ ลงวันที่ 5 มีนาคม

พ.ศ. 2535 และหากสถาบันฯ ได้ออกหนังสือรับรองที่มีรายการครบถ้วนตามข้อ 2 ของ

ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรฉบับดังกล่าว บริษัทคู่สัญญาซึ่งเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนจะได้รับสิทธิใช้

อัตราภาษีร้อยละ 0 ในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 80/1 (4) แห่งประมวลรัษฎากร

ส่วนการชำระค่าติดตั้งด้วยเงินงบประมาณสมทบ บริษัทคู่สัญญาต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มใน

อัตราร้อยละ 7.0 ตามมาตรา 80 แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับมาตรา 3 แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ

(ฉบับที่ 236) พ.ศ. 2534 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 353) พ.ศ. 2542

(2) กรณีบริษัทคู่สัญญาเป็นบริษัทที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายและมีถิ่นที่อยู่ในประเทศ

สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน (ไม่มีสาขาในประเทศไทย) หากบริษัทคู่สัญญาดังกล่าวมิใช่ผู้ประกอบการ

จดทะเบียน บริษัทคู่สัญญาดังกล่าวไม่ได้รับสิทธิใช้อัตราภาษีร้อยละ 0 ในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่ม ตาม

มาตรา 80/1 (4) แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับ

ภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 28)ฯ ลงวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2535 กรณีนี้ถือว่าบริษัทคู่สัญญาเป็น

ผู้ประกอบการที่อยู่นอกราชอาณาจักรได้เข้ามาประกอบกิจการขายสินค้าหรือให้บริการในราชอาณาจักร

เป็นการชั่วคราว และมิได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นการชั่วคราว ตามมาตรา 85/3 แห่ง

ประมวลรัษฎากร สถาบันฯ มีหน้าที่นำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มที่บริษัทคู่สัญญามีหน้าที่เสีย ตามมาตรา 83/6 แห่ง

ประมวลรัษฎากร โดยให้คำนวณเงินตราต่างประเทศเป็นเงินตราไทย ตามมาตรา 9 แห่ง

ประมวลรัษฎากร ประกอบกับประกาศกระทรวงการคลัง เรื่อง อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

เป็นเงินตราไทย ตามมาตรา 9 แห่งประมวลรัษฎากร ลงวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 และให้นำส่ง

ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ภายใน 7 วัน นับแต่วันสิ้นเดือนของเดือนที่จ่ายเงินได้ต่อไป

ส่วนการชำระค่าติดตั้งด้วยเงินงบประมาณสมทบ สถาบันฯ ผู้จ่ายเงินมีหน้าที่นำส่งภาษี

มูลค่าเพิ่มที่บริษัทคู่สัญญามีหน้าที่เสีย ตามมาตรา 83/6 แห่งประมวลรัษฎากรด้วย

ที่มา: